మాతృభాషా దినోత్సవం: తెలుగు రాష్ట్రాల్లో ప్రభుత్వాల నిర్లక్ష్యం

ప్రతి సంవత్సరం ఫిబ్రవరి 21న మాతృభాష దినోత్సవాన్ని జరుపుకుంటున్నాం. వేదికలపై మాతృభాష గొప్పతనంపై ప్రసంగాలు, సోషల్ మీడియాలో అభినందన పోస్టులు కనిపిస్తున్నా—వాస్తవంలో మాత్రం ప్రభుత్వాల పనితీరు పూర్తిగా నిరాశ కలిగిస్తోంది. మాతృభాషల పరిరక్షణ గురించి మాటలు చెప్పే పాలకులే, విధానాల అమలులో వాటిని పక్కన పెట్టడం అత్యంత బాధాకరం.

భాషా వైవిధ్యాన్ని కాపాడాలనే లక్ష్యంతో ఈ దినోత్సవాన్ని ప్రపంచానికి పరిచయం చేసింది UNESCO. అయితే ఈ లక్ష్యాలు మన దేశంలోనే—ప్రత్యేకంగా తెలుగు ప్రజలు నివసించే రాష్ట్రాల్లో—అమలుకాక కాగితాలకే పరిమితమవుతున్నాయి. విద్య, పరిపాలన, ఉపాధి రంగాల్లో మాతృభాషను ద్వితీయ స్థాయికి నెట్టివేస్తున్న తీరు స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.

ప్రత్యేకంగా తెలుగు మాట్లాడే ఆంధ్రప్రదేశ్ మరియు తెలంగాణ రాష్ట్రాల్లో పరిస్థితి ఆందోళన కలిగిస్తోంది. తెలుగు రాష్ట్రాలమని గర్వంగా చెప్పుకునే ప్రభుత్వాలే, ప్రభుత్వ పాఠశాలల్లో తెలుగు మాధ్యమాన్ని బలోపేతం చేయడంలో విఫలమవుతున్నాయి. ఆంగ్ల మాధ్యమానికి అతిగా ప్రాధాన్యం ఇస్తూ, తెలుగు మాధ్యమాన్ని నెమ్మదిగా అప్రాధాన్యంగా మారుస్తున్నారు.

ప్రైవేట్ పాఠశాలలు ఆంగ్లాన్ని వ్యాపారంగా మార్చినా, వాటిని నియంత్రించాల్సిన ప్రభుత్వాలు మౌనం పాటిస్తున్నాయి. ఫలితంగా తల్లిదండ్రుల్లో “తెలుగులో చదివితే భవిష్యత్తు ఉండదు” అనే భయం పెరుగుతోంది. ఇది తెలుగు భాషపై నేరుగా జరుగుతున్న అన్యాయమే.

పరిపాలనలోనూ పరిస్థితి భిన్నంగా లేదు. ప్రభుత్వ కార్యాలయాలు, న్యాయస్థానాలు, అధికారిక వెబ్‌సైట్లు—అన్నింటిలోనూ తెలుగు వినియోగం చాలా పరిమితంగా ఉంది. డిజిటల్ సేవల్లో తెలుగు పూర్తిస్థాయిలో అందుబాటులో లేకపోవడం తెలుగు రాష్ట్రాలకు సిగ్గుచేటు. సాంకేతికత ద్వారా మాతృభాషను ముందుకు తీసుకెళ్లాల్సిన ప్రభుత్వాలే, ఆ అవకాశాన్ని నిర్లక్ష్యం చేస్తున్నాయి.

ఇంకా ఆందోళనకరమైన విషయం ఏమిటంటే, ప్రభుత్వ విధానాల్లో మాతృభాషను కేవలం “ఐచ్ఛిక అంశం”గా మాత్రమే చూడటం. పాఠ్యపుస్తకాల్లో తెలుగు స్థానం క్రమంగా తగ్గిపోతుండగా, ఆంగ్లమే అభివృద్ధికి ఏకైక మార్గమన్న భావనను ప్రభుత్వాలే బలపరుస్తున్నాయి. దీని వల్ల విద్యార్థుల్లోనే కాదు, సమాజంలోనూ మాతృభాషపై గౌరవం తగ్గుతోంది.

ఉద్యోగాలు, పోటీ పరీక్షలు, ఉన్నత విద్య రంగాల్లోనూ అదే పరిస్థితి. ప్రభుత్వ ఉద్యోగాలకు సంబంధించిన పరీక్షలు, నోటిఫికేషన్లు పూర్తిస్థాయిలో తెలుగు మాధ్యమంలో అందుబాటులో లేకపోవడం వల్ల, తెలుగు చదివిన యువత పరోక్షంగా నష్టపోతున్నారు. ఇది భాషాపరమైన అసమానతను మరింత పెంచుతోంది.

రాజకీయ నాయకులు మాతృభాషపై ప్రేమను ఎన్నికల సమయంలో మాత్రమే ప్రదర్శిస్తారు. ఓట్లు సాధించిన తర్వాత అదే భాష పాలకులకు భారంగా మారుతుంది. భాషా పరిరక్షణకు ప్రత్యేక బడ్జెట్‌లు, దీర్ఘకాలిక కార్యాచరణ ప్రణాళికలు లేకపోవడం వల్ల, తెలుగు పరిరక్షణ అన్నది నినాదంగానే మిగిలిపోతోంది.

తెలుగు భాష కేవలం సంభాషణ సాధనం కాదు; అది కోట్లాది ప్రజల గుర్తింపు, సంస్కృతి, ఆత్మగౌరవం. తెలుగు రాష్ట్రాల ప్రభుత్వాలు నిజంగా తమ భాషను గౌరవిస్తే, మాతృభాష దినోత్సవం రోజునే కాదు—ప్రతి రోజూ స్పష్టమైన విధానాలు, కఠిన నిర్ణయాలతో తెలుగు భాషను ప్రోత్సహించాలి. లేకపోతే, రాబోయే తరాలు తెలుగును పుస్తకాలలో మాత్రమే చూసే ప్రమాదం ఉంది. అప్పుడు మాతృభాష దినోత్సవం ఒక పండుగగా కాదు—మన ప్రభుత్వాల వైఫల్యానికి గుర్తుగా చరిత్రలో నిలిచిపోతుంది.